¿Quieres tener tu propio blog?
Caminante nun hai caleya...
Solu.
Finau
Cola señaldá na bandera qu'irgue ensin vientu
Esti llión, ruxe por vegada cabera, foi destronau. Tantu tiempu lluchando pa irguise per enriba de toos los demás lliones, p'algamar ser quién pueda guiar a la maná a un triunfu na vida, pa dempués ver comu too, too, absolutamente too, viense abaxu.
Xamás cansau de lluchar, nunca lu vi colos güeyos puestos n'otru llau que nun se nomare "esperanza". Y darreu, destronau.
Nun foi un más xoven
Nun foi un más fuerte
Nun foi unu que se lo mereciere más
Solo foi unu qu'espero a ver comu'l so rival cayia so la tierra pol so propiu pesu, foi un que vió como too pasaba, y dende'l rincón onde más lluz salia a les primeres hores del díi, ruxió. Golpeo primero.
Finar... ¿cola esperanza?... nun se pué
¿Finar con un suañu? ye perder
AÍNDA NA DERROTA, EHÍ TARÉ
Reí Llión... pasen y vean... esto ye la grieska!
